Ile seksu jest «normalne»? Znamy polskie liczby – i wiemy, czemu nie pomagają

Jest takie pytanie, które prawie nikt nie zadaje na głos, a wiele osób wpisuje kiedyś w wyszukiwarkę, najlepiej w trybie incognito: „ile seksu jest normalne”. Skoro tu jesteś — mamy dla ciebie polskie liczby. I coś ważniejszego niż liczby: wyjaśnienie, dlaczego one prawie nikomu nie pomagają, a wielu parom potrafią zaszkodzić.

Czego liczby nie mierzą

Zanim padnie jakakolwiek cyfra, trzy rzeczy, które uczciwe źródło musi powiedzieć wprost.

Po pierwsze: wszystkie dane o seksie to deklaracje — ludzie mówią o sobie, a o seksie mówi się różnie: jedni zaokrąglają w górę, inni w dół.

Po drugie: badania pytają różne populacje. Czasem dorosłych Polaków, czasem internautów, rzadko wyłącznie osoby w stałych związkach. Liczba dla „ogółu dorosłych” to nie to samo co liczba dla par po dziesięciu latach — a media sklejają jedno z drugim nagminnie.

Po trzecie: pełnego, aktualnego rozkładu częstotliwości seksu wyłącznie dla polskich par w stałych związkach po prostu nie ma w publicznych danych. Kto twierdzi, że ma — dopisuje.

Z tymi zastrzeżeniami: oto, co pokazują dostępne badania.

Polskie liczby

Jak często? Rozkład dostępny w Narodowym Teście Zdrowia Polaków 2024 (Medonet; ponad 150 tysięcy odpowiedzi — uwaga: dorośli internauci, nie „pary”) wygląda tak: 1% deklaruje seks codziennie, 14% kilka razy w tygodniu, 34% kilka razy w miesiącu, 25% raz w miesiącu lub rzadziej, a 26% — wcale. Około połowa badanych deklarowała więc seks raz w miesiącu, rzadziej albo wcale. Jeśli u was jest „rzadziej niż kiedyś” — to nie margines. To bardzo liczne towarzystwo.

Czy zadowoleni? W badaniu z 2020 roku (Izdebski/UW, dorośli Polacy) pozytywnie oceniało swoje życie seksualne 51% badanych — czyli mniej więcej co drugi dorosły.

Dwie liczby, które mówią więcej niż częstotliwość. W badaniu „Seksualność Polaków 2017” (Izdebski/Polpharma, reprezentatywna próba dorosłych) 24% badanych zadeklarowało, że współżyło mimo braku ochoty — 15% mężczyzn i 28% kobiet. A z badań 2021 roku (Izdebski/UW, łącznie 5500 dorosłych): 44% badanych deklaruje, że otwarcie mówi partnerowi lub partnerce o swoich potrzebach seksualnych. Te dwie liczby pokazują, gdzie naprawdę leżą istotne problemy widoczne w polskich badaniach: w presji i w milczeniu — nie w tym, czy komuś „wychodzi mniej niż średnia”.

„Raz w tygodniu” — korelacja, nie recepta

Skoro już porównujemy, dołóżmy najczęściej cytowaną liczbę świata: analiza amerykańskich danych (Muise, Schimmack i Impett, 2016; prawie 17 tysięcy osób w związkach) pokazała, że zadowolenie z życia rośnie wraz z częstotliwością seksu — ale tylko do progu około raza w tygodniu. Powyżej tego progu więcej seksu nie wiązało się z większym dobrostanem.

Zanim ktoś zrobi z tego przepis: to jest korelacja z badania obserwacyjnego, nie zalecenie. Nikt nie wykazał, że sztuczne dobicie do „raz w tygodniu” cokolwiek naprawia. Sensowniejszy wniosek brzmi: powyżej pewnego progu bliskości liczy się jakość kontaktu, nie licznik.

Pułapka porównywania

Po co wam były te liczby? Prawdopodobnie po jedno: żeby sprawdzić, „czy z nami jest ok”. I tu jest haczyk: mediana nie mieszka w waszej sypialni. Wynik badania obejmuje świeże pary i pary po trzydziestu latach, dwudziestolatków i sześćdziesięciolatków, ludzi w kryzysie i w miesiącu miodowym. Porównanie siebie do tej zupy nie mówi o was nic.

Mówi za to coś gorszego. Jeśli wyjdzie wam „poniżej średniej”, pojawia się presja — „musimy częściej”. A presja to jeden z najskuteczniejszych znanych tłumików pożądania: mózg, który musi, ma dużo trudniej chcieć. Liczba, która miała pomóc, zaczyna dokładać do problemu. Dlatego wyniki badań opisują rozkłady — ale nie ustanawiają normy właściwej dla konkretnej pary. Taka norma nie istnieje. Istnieją pary, którym z ich rytmem jest dobrze, i pary, którym nie jest.

Zasada: jedyny benchmark, który cokolwiek znaczy, to wy sprzed roku kontra wy dziś.

Jedyne porównanie z sensem

Zamiast pytać „ile wypada”, zadajcie sobie trzy inne pytania. Czy jest nam z tym dobrze — obojgu, nie jednemu? Czy rok temu było między nami inaczej — i czy tęsknię za tamtym? Czy któreś z nas milczy o czymś, o czym chciałoby powiedzieć?

A jeśli za spadkiem stoi ból, zdrowie albo leki — to nie temat na statystyki, tylko na specjalistę.

Źródła: Narodowy Test Zdrowia Polaków 2024 (Medonet; dorośli internauci, N>150 000) · Z. Izdebski / Polpharma, „Seksualność Polaków 2017” (reprezentatywna próba dorosłych, N=2500) · Z. Izdebski / UW, badania 2020–2021 (N=3000 i N=5500 łącznie) · A. Muise, U. Schimmack, E. Impett (2016), Social Psychological and Personality Science.